Honing

 

Uit: "Apitherapie, gezondheid uit de bijenkast"

Auteurs: Klaas Sluiman

Uitgever: Bijkersgilde

Uitgave van de Stichting Bijkersgilde en onderdeel van de Cursus Specialist Bijenproducten.

 

Let Op:

De informatie in dit boekwerkje is bedoeld als educatief onderdeel van de cursus Specialist Bijenproducten van de Stichting Bijkersgilde en is niet bedoeld als basis voor diagnose of behandeling, noch als vervanging van behandeling door een bevoegde beroepsbeoefenaar in de gezondheidszorg.

De uitgever wijst elke aansprakelijkheid die direct of indirect voortvloeien uit informatie op deze pagina's nadrukkelijk van de hand.

 

 

 

Honing als middel tegen stuifmeelallergie?!

 

Auteur: Bart Keijser

Uit: Bijenhouden, nummer 1, februari 2018, 12e jaargang

 

"Ik denk dat veel imkers verhalen kennen over gunstige effecten van lokale honing op hooikoortsklachten. De vraag is nu, in hoeverre dit wordt ondersteund door wetenschapelijk onderzoek.

 

Hooikoorts is de benaming voor een allergische reactie op stuifmeel, doorgaans afkomstig van windbestuivers waarvan stuifmeel tijdens de bloei in grote hoeveelheden kan vrijkomen. Berucht hierbij zijn de Berk, grassoorten en de Bijvoet (een kruid dat te vinden is langs wegen, waterkanten en op braakliggend terrein).

Hooikoorts komt veel voor: zo'n 10% van de Westerse bevolking heeft er last van. De wetenschappelijke benaming voor hooikoorts is pollinosis.

 

Hooikoorts is er een reactie van het afweersysteem op stuifmeel. Immuuncellen worden gestimuleerd door blootstelling aan specifieke eiwitten op het stuifmeel en maken als reactie een specifiek immunoglobuline (IgE) aan dat deze eiwitten herkent en zich eraan bindt. Het aanmaken van IgE is essentieel bij de immunologische verdediging tegen ziekteverwekkers en lichaamsvreemde stoffen.

Bij mensen met een allergie worden deze stoffen om nog onduidelijke redenen ook aangemaakt tegen volkomen onschuldige stoffen zoals stuifmeeleiwitten. 

Het lichaam reageert na contact met dit stuifmeel op een vergelijkbare manier als in het geval van een dreigende infectie. Bij herkenning van stuifmeel door IgE wordt histamine vrijgemaakt en dat geeft de kenmerkende allergische klachten, zoals niesbuien, jeuk, een loopneus en gezwollen en rode ogen.

 

Hooikoorts kan worden bestreden met hitamineremmers (antihistaminica), maar ook door desensibillisatie. Bij desensibilisatie krijgen hooikoortspatienten gedurende een lange periode specifiek stuifmeel (of overeenkomstige allergenen) aangeboden, beginnend in een lage dosis die geleidelijk wordt verhoogd. 

De allergenen kunnen worden geinjecteerd, maar kunnen ook oraal worden gegeven. Het is daarom denkbaar dat stuifmeel in honing ook een desensibiliserend effect kan hebben. 

Zit er in honing daadwerkelijk voldoende stuifmeel van de windbestuivers om dit effect te bereiken?

 

Conclusie: 

alhoewel een Finse studie bemoedigende resultaten laat zien wat betreft de reactie van hooikoortsklachten bij het gebruik van (lokale) honing, is het nog te vroeg om te kunnen concluderen of regionale honing kan helpen bij het verminderen van hooikoortsklachten. 

Het kan zijn  dat de gevonden effecten bij het Finse onderzoek alleen relevant zijn voor de Finse populatie en dat er onder andere omstandigheden of bij andere studiegroepen andere resultaten worden gevonden. Wetenschappelijk is er dus onvoldoende bewijs om te concluderen dat de inname van regionale honing hooikoortsklachten kan verminderen. 

Het advies voor mensen met hooikoorts is daarom: geniet van de heerlijke honing van uw buurtimker en probeer zelf of het effect heeft."